Mesorat%20hashas sobre Temurá 2:2
חַטָּאת הַיָּחִיד שֶׁכִּפְּרוּ בְעָלָיו, מֵתוֹת. וְשֶׁל צִבּוּר, אֵינָן מֵתוֹת. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, יָמוּתוּ. אָמַר רַבִּי שִׁמְעוֹן, מַה מָּצִינוּ בִּוְלַד חַטָּאת וּבִתְמוּרַת חַטָּאת וּבְחַטָּאת שֶׁמֵּתוּ בְעָלֶיהָ, בְּיָחִיד דְּבָרִים אֲמוּרִים אֲבָל לֹא בְצִבּוּר, אַף שֶׁכִּפְּרוּ הַבְּעָלִים וְשֶׁעָבְרָה שְׁנָתָן, בְּיָחִיד דְּבָרִים אֲמוּרִים אֲבָל לֹא בְצִבּוּר:
El chattat de una persona [ofrenda por el pecado] cuyos propietarios expiaron [de lo contrario, es decir, a través de otra ofrenda por el pecado] es [aislado hasta que] muera; el chattat del público [de circunstancias similares] no está [aislado hasta que] muera. El rabino Yehuda dijo: [ambos estarán aislados hasta que] mueran. El rabino Shimon dijo: ¿qué encontramos con respecto a la descendencia de un chattat , y el sustituto de un chattat , y un chattat cuyo propietario ha muerto? Se habló de estos asuntos con respecto a un [ chattat ] individual , pero no con respecto a un [ chattat ] público, del mismo modo, con respecto a un chattat cuyos propietarios expiaron [de lo contrario] y chattat que ha pasado un año [de edad], se habló de estos asuntos con respecto a un [ chattat ] individual , pero no con respecto a un [ chattat ] público.
Explora mesorat%20hashas sobre Temurá 2:2. Comentario y análisis en profundidad de fuentes judías clásicas.